من زنـده بودم ،اما:انگـــار مرده بودم

از بس کـــه روزها را با شب شمـرده بودم

یک عمـر دور و تنها،تنها به جرم اینکه-

او سرسپرده می خواست ، من دلسپرده بودم

یک عمر میشـــد آری در ذره ای بگنجـــم

از بس که خویشتن را در خود فشــرده بودم

در آن هوای دلگیـــر،وقتـــی غروب میشد

گویی بجــای خورشید ، من زخم خورده بودم

وقتـی غروب میشـد...وقتی غروب میشـد...

کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم!!!